Ik Vertrek, dat wil ik ook

Met heel veel genoegen volg ik de serie reportages waarin Nederlanders, die hun geluk in het buitenland gaan beproeven, gevolgd worden. “Als ik een goed plan heb gaan we ook”, zeg ik steeds tegen mijn vrouw. Had ik maar het lef om het ook te doen.

November is al jaren niet mijn maand. De zon schijnt amper, het is snel donker, het is kil en het regent. Als ik naar het programma Ik Vertrek, en naar buiten kijk, dan ga ik liever vandaag dan morgen nog weg.

Ik vraag mij ook hard op af wat ik hier zal missen? Ik zou zo graag achteraf willen zeggen: Goed dat we het hebben gedaan, dit hadden we 20 jaar eerder moeten doen. Nederland is fantastisch, misschien wel nergens zo goed als hier.

Het kan ook zijn dat het typisch iets is voor een vijftiger: Wat wil ik nog, waar heb ik nog zin in? De langste tijd heb ik inmiddels achter de rug. Ik heb nu nog energie om iets nieuws te beginnen, over 15 jaar doe ik het ook niet meer.

Dapper dat ze het doen, of is het ook een beetje dommigheid?  De mensen lijken soms vanuit het niets naar het buitenland te vertrekken zonder echt te weten waar ze nou precies aan beginnen; ze kennen de cultuur niet; ze spreken de taal niet, maar ze gaan wel. En wat doe ik? Ik fiets lekker door de regen naar mijn werk. Grrr.