De wereld is verrot

In een land kan je nou eenmaal niet alles zeggen wat je wilt, daar zijn we nu wel achter na de gebeurtenissen in Parijs. “Scherpe meningen en spot moeten binnen onze democratie passen”, zegt premier Rutte in zijn toespraak. Maar wie bepaalt de grens tot hoever de vrijheid van meningsuiting gaat?

Het ene geloof is het andere geloof niet. De een pikt wel iets van de ander, terwijl de ander meteen een Kalasjnikov pakt en in het wild om zich heen schiet. Het is het feit dat wij niet alles kunnen zeggen en schrijven zonder dat iemand hiervoor gestraft wordt, dat maakt het ook in de toekomst uiterst lastig om voor je mening uit te blijven komen. Wij hebben daarom helemaal geen vrijheid, en als we denken dat we die wel hebben, dan hebben we de afgelopen week niet goed opgelet.

Voor vrijheid moeten we dus blijven vechten, zelfs als de dood er op volgt. Voor nu en ook voor morgen. Dat neemt niet weg dat de wereld waarin wel leven behoorlijk verrot is. Als ik op een dag bij Petrus aan de hemelpoort kom, en hij vraagt: “Gilbert, je mag nog een keer terug naar de aarde, hoe vind je dat?”
Dan zeg ik: “Petrus, doe me een lol. Ik wil nooit meer terug naar aarde.